W jaki sposób Duch Święty może we mnie zamieszkać? Jak mam rozpoznać mój duchowy dar? Jak mogę go wykorzystać? Jeśli Cię to interesuje — zob. więcej.

Wolność w Chrystusie jest naszym przeznaczeniem i naszym przywilejem. Nie ma dla chrześcijan innego powołania niż to: Chrystus wyzwolił nas, abyśmy w tej wolności żyli… Bo wy do wolności powołani zostaliście… (Gal 5,1.13). Co z tego wynika dla ciebie i dla mnie? Otóż to: uczmy się żyć jako wolni.

Motywem działania Kościoła jest wolność. Zasadza się ona na fakcie naszego odrodzenia z wody i z Ducha i stanowi treść naszego powołania. Ta wolność – jeśli ma być czymś więcej niż tylko teorią – musi mieć miejsce, gdzie mogłaby się skutecznie wyrazić. Takie miejsce zapewnia jej kościelna demokracja. Biblijna. I piękna.

Najpierw to co pierwsze: modlitwa. Od dawna już, jako kościół, styczeń poświęcamy modlitwie. Jest to jedna z piękniejszych praktyk naszej wspólnoty. Daje też okazję do głębszej refleksji na temat tej najważniejszej i najpiękniejszej sfery życia z Bogiem.

Modlitwa – obok takich czynności jak jedzenie i picie, i utrzymywanie higieny osobistej – należy do najczęstszych praktyk chrześcijanina. Niewykluczone, że modlimy się częściej niż czytamy Pismo Święte – bo nawet wtedy, gdy nie jesteśmy w stanie spocząć myślą i wzrokiem na kartach Biblii. Z Bogiem możemy być zawsze i wszędzie: w tramwaju, na stanowisku pracy, w trakcie egzaminu. On jest wszechobecny. Pismo Święte dostarcza wielu przykładów modlitwy. Pochodzą one od kobiet i mężczyzn, chłopców i dziewcząt – a uczą choćby tego, że modlitwa, w najprawdziwszym sensie, jest byciem z Bogiem.

Człowiek lubi żyć złudzeniami. Nie jest to najpiękniejsza prawda o człowieku, ale niestety, tak przedstawia się ten nielubiany przez nas fakt. Wmawiamy sobie, że jesteśmy lepsi niż rzeczywiście jesteśmy; że ta, w której jestem zakochany, jest jedyna; że jego miłość nigdy się nie skończy; że mógłbym zrobić więcej niż – realnie rzecz biorąc – mogę… Wierzymy w tysiąc i jedno kłamstwo i szczycimy się tym, że z grubsza rzecz biorąc, żyjemy w prawdzie. Nie potrafimy się uwolnić od tysiąca i jednego problemu, a uważamy, że jesteśmy przecież wolni.

Co zrobić, aby być zbawionym? Co zrobić, aby się dostać do nieba? Te pytania raczej rzadko przychodzą nam na myśl, bo przecież codzienność robi wszystko, abyśmy nie mieli na nie czasu. Życie na ziemi nie trwa jednak wiecznie, więcej: życie jest raczej kruchą wartością – i chyba warto się zastanowić, gdzie się będzie spędzało wieczność. Niektórzy odkładają ten problem na „starsze lata”. Lecz kto nam może dać pewność, że ich doczekamy? Może wcześniej powróci Chrystus – jak obiecał… Może na starość staniemy się tak nieczuli i tak otępiali, że nie będziemy w stanie zastanawiać się nad tymi duchowymi kwestiami. Rację miał jeden z autorów Nowego Testamentu, gdy doradzał: Dziś, jeśli głos Boży usłyszysz w swoim wnętrzu, nie zatwardzaj swego serca.

Miłosierdzie Boże góruje nad sądem – List Jakuba 2,13 Kielich i chleb. I promyki słońca igrające w winie. To właśnie wyobraź sobie udając się wraz ze mną na spacer w niniejsze rozważanie. Na dzień dobry powiedzmy sobie z promiennym uśmiechem, że nastanie kres zła i niesprawiedliwości, która szerzy się na świecie i która wciąż przybiera jakieś nowe formy. Raz po raz przeglądając nowe propozycje majstrów od dobrobytu przekonujemy się, że to rzeczy stare przywdziane w nowe barwy. I można by się załamać, gdyby nie to, że Bóg nie przestał sobie radzić z błotem tego świata. Taki świat, tacy ludzi, taki wybrakowany ja i ty, a jednak On właśnie w takich warunkach realizuje swój doskonały plan dziejów.

Służba wojskowa to wśród ewangelicznych chrześcijan temat podejmowany niechętnie – jak zresztą każdy trudny temat w każdym środowisku. Nietrudno wskazać przyczyny.

Co siódmy dzień tygodnia wolny od pracy jest dla nas czymś oczywistym. Przeciętny obywatel nieczęsto pyta o pochodzenie takiego porządku. Rzadko pojawia się też pytanie o to, dlaczego tym co siódmym dniem tygodnia, przynajmniej dla większości ludzi z naszego kręgu kulturowego, jest niedziela. Ale pytanie o niedzielę nabiera powagi na gruncie ewangelicznym, bo na tym gruncie normą regulującą sprawy codziennego życia jest Pismo Święte.