Szczęście – pojęcie bliżej nieokreślone, różnie definiowane i często tak odlegle dla zwykłego człowieka. Tak niegdyś je opisywałam. Odkąd pamiętam pragnęłam dążyć do tego by być szczęśliwą osobą. Szukałam w wielu miejscach: w hałasie, używkach, poczuciu samowystarczalności – bezskutecznie.

Kiedy byłem jeszcze w szkole podstawowej pani wychowawczyni powiedziała mojej mamie: „Droga Pani, Darek będzie albo bardzo dobry w dobrym, albo bardzo dobry w złym”. I rzeczywiście umiarkowanie i zrównoważenie były mi obce w okresie mojego dorastania zaś prawdziwość tych słów a zwłaszcza drugiej ich części mocno dała się we znaki zarówno moim nauczycielom jak i mojej rodzinie.

Miałam kilkanaście lat, gdy pewnego dnia usłyszałam: „Jeśli tylko ustami swymi wyznasz i uwierzysz w swoim sercu, będziesz zbawiona.” Pomyślałam sobie: Kto nie chce być zbawiony? – i oddałam życie Bogu.